තල් කවි

සාක්කු හිස් කරලා

පුරවගමු අත්වලට

විසිකරමු කච්චාන් හුලඟට

ගහං යන්න උඩහට

හුලඟටත් හොරාට

උන්හිටිතැනම වපුරන

අපිවම වහං පැලවෙන

කවි මොකට බඩ සා දුරලන

වරා අහුරක් විලස

හුලඟ ඉඹගෙන පියඹන

කඳුලු තෙත මත දලුලන

මතු දිනේ සෙවනැති බිජු කවක් මිස 

ඩිංගිරාගේ සුදු මැණික . . .

සුදු මැණික ,

ඔය ඇත්ති පෙරලි පෙරලි පංතියට වැදෙනවා දැක්කහම සත්තයි මගේ පපු කැනැත්තට මොකද්දෝ වුණා . ජම්බෝල මූණ මැද්දට වාත්තු දැම්ම වගේ තියෙන ජමුබු නාහෙ දිහා දැක්කම මට ඔය ඇත්තිගෙ නාහෙ මිරිකන්නමයි හිත් කීවේ . අනේ මා ගැන අහිතකින් නම් ඕං බැලුම්ලනවා එහෙම නොවේ ඕං හොඳේ . සත්තයි . . . ! ! ! මම ඔය ඇත්තිට මනාපයි .

අපේ අප්පොච්චා නිතර දෝහේ කියන බහක් නොවැ පාරේ බැහැල කැන්දන් යන්න ඇහැකි එකියක් සහේ ගනින් කියන එක . ඉතිං මට නං ඕං හම්බුනා වගේ කියලා හිතෙනවා දැං . මගේ කකුල් කඩිත්තුව හැදුනු වෙලේක උනත් ඔය ඇත්තිට බැරියැ මාව ඩිංගිත්තක් උස්සං යන්න . අප්පොච්චටත් සතුටු දැනෙයි නොවැ.

මේ ඇහුනද , ඔය ඇත්ති බතක් මාලුවක් අතගාගන්න අකුරු කොරලා ඇත්ද දන්නේ නැ නේද . නැතත් කමක් නැ . ඔය ඇත්තිටයි මටයි බැරියැ පයිඩයිස් එකක් ගෙනැවිදින් දවාලයි රෑයි සප්පයම් වෙන්න . පයිඩයිස්ම කාල එපා වුනොතින් අපි අර පිස්ස හුට් එකක් ඇති ඉසවුවකට ගාටමුකො . එහෙව් හොඳැ .

අනේ ඕං දිගෑදෙන්නනම් පැදුරු කඩමාල්ලක් තමයි හරියන්නේ. සත්තයි මයෙ හිතේ කොලඹ ගාටල පලවෙනිම දවසේ මාව අපේ ඔය හොස්ටොල් එකේ ඇඳෙන් පහලට පතබෑවුණා නොවැ . මම ඔය උස ඉසවුවලට ඩිංගිත්තක් බයයි . අහිතක් නැත්නම් ඔය ඇත්තිත් පැදුරේ දිගෑදෙමු . නැත්තත් ඔය හොඳ ඔට්ටපාලු මෙට්ටයක් හොයාල ගන්න බැරිවෙන එකක් නැතිවෙයි නොවැ . ඒකට දාගන්න හමක් වේලන්ඩ කියලා මම ඔන්නං අපේ අයියන්ඩිට වචනේ දාල බලන්නම් . හැබැයි ඕං අයියන්ඩිට කොලඹ ගාටන්න මන් කියනවා එහෙව් නොවෙයි . උන්දැ මෙහෙ ගෑටුවොත් මට වෙන්නේ එක ගෙයි කන්න. උන්දැ හරි කපටියා . මට කලියෙන් හැමදාම ගෙට රිංගයි . ඒ වැඩේ ඕං බොට ඔට්ටු නෑ .

ඉතිං කැකුලේ මොකදැ උඹේ බහ කියාපන් මට . මගෙ හිත කියනවා ඔය ඇත්ති මට බහදේවි කියලා . මට ඕං වහුං කරනවා එහෙවු නෙවෙයි . ඔය ඇත්ති බහක් දෙනකන් මයේ පපු කැනැත්ත ඔය ඇත්ති ගාව තියන් මා බලාන ඉන්නම් . ඒ දවසට බැරියැ අපේ අප්පොච්චටයි අම්මිලා ඇත්තන්ටයි කීලා ඔය ඇත්තිලාගේ ඉසව්වට ගාටන්න .එහෙව් හොඳෑ . එහෙනං කැකුලේ මයේ ඇහැ රිදෙනකං බලං ඉන්නවා . වං හුං කතා දාන්න හිත්ලෑවට මයෙ හිතේ ඩිංගිත්තක බයක් තියේ නොවැ . ඒකයි මේ ලියුං කඩදහිය කුරුටු ගෑවේ . ඔය ඇත්තිට කැලෑ දේවතාවගේම පිහිටයි . 

උඹට හිත්ලෑව ,

ඌරුලෑවේ ඩිංගිරා

ජීවිතය . . .

උඹත් හරියට

පොල් කුරුමිණියා විදපු

දාර පොල් ගහක් වගේ . . .

උඹටත් හොරෙන්ම 

ඌ විදලා උඹේ හිතට

හිතක් පපුවක් නැති

උඹට ඉතුරු වුණේ

උඹටවත් අයිති නැති

බොල් බොඩේ 

විතරමයි . . .

මම තාමත්

බිමවැටුණු , 

උඹේ අතු දිගේ

ජීවිතය හොයනවා . . .

පෙඟුණු පොල් අතු

බාල සන්දියේ

දැකපු සිහිනයේ

සුවඳ විඳි ඒ අතීතේ

මතකනැතිදෝ පෙඟුණු පොල් අතු

වියන්නට පෙර වේලුණා

පොල්වලේ පල්

දුඟඳ හමනා

පවන එන විට

ඒ අතීතේ

දැනුනු කටුකය

දවයි මා සිත

අපමණින්

තැළුණු පොල් ලෙලි

පදම් වූ සැටි

දනී මා අත කරගැටී
නමමි හිස මා ලෙලි වලට
මං දෙ අත් සමගින්
හදවතින්
නගමි නාදය නලා ශබ්දය
පසුකරන ඒ වල ලඟින්
තබිමි පඬුරක් කොලු අතේ
මම
එදා මා එය ලද ලෙසින්
නැගුණි කඳුලක්
පෙඟුණු පොල් අතු
වලෙන් ගොඩ ආ ජීවිතේ
කියා දුන් ඒ පාඩමින් .....................................

පිණි වැස්ස

ඇති තාත්තේ

මදුරන්කුලියට

එන්න පුලුවන්ද

මම මුතු කුමාරියෙ

උඹව බලන්න එන දාට..

උඹ කියන්නහේ

"විස්ස විජ්ජාලෙට"

මම තේරුනු දවසෙ

ඇස් දෙකෙන් වැක්කෙරුනු

තාත්තකම අරන්..

මෝදර පුංචිලට

උඹව මගෙන් වෙන්කරන්න ඉඩදුන්නු

කොටහලුවට වෛරයි මං

දාල ගිය අම්මට වඩා...

හොස්ටල් එකට

එහෙමත් දාක ඇවිත්

බිම බලාන ඉඳල

දාහෙ කොලයක දෙකක

ගුලිකරල යන

උඹෙ අසරණකම

විසි කරපන් තාත්තෙ පොල්වලකට..

මැද්ද මල් සාක්කියි

දෙය්යො උඩ සාක්කියි

අපෙ කඳුලු තෙලිජ්ජට..

බාල සංදියෙ වගේ

ටීච දෝණිට සෙල්ලම් බයි උයන්න

කඩොල් කුරුල්ලොත් අරගෙන

මදුරන්කුලියට

එන්න පුලුවන්ද

මම මුතු කුමාරියෙ

උඹව බලන්න එන දාට..

පමාව . . .

හිරු

ගිලෙනවා හැමදාම

යලි එන

. . . පොරොන්දුවපිට . . .

සඳු නැඟෙනවා

හොර හොරෙන් 

හැමදාට ඉන්න මෙන්

හිරු එනකන්ම විතරක්

. . . හෙට දවසට . . .

ඒත් 

අද නැත්නම් හෙට 

කවදද ඇත්තට එන්නේ

ඔය කියන දවස

. . . නුඹ ලඟ . . .

උබ දාහේ කොලේ මට ලැබුණු,

සරලයි එත් හිතට බයයි,

උබ 500 2ක් උනාම මට,

සරලයි එත් බය අඩුයි,

උබ 100 10ක් උනාම මට,

දැන් නං බය අඩුයි,

උබ 10 100 ක් උනාම මට,

සකිර්ණයි එත් බය නැ,

එත් උබ සතේට වැටුනම,

මට,

සංකීර්ණයි,බයක් නං ඇත්තෙම නැ,දැන් මට වැඩකුත් නැ..   

ආදරයත් අරගෙන එන්න..

අඳුර පිරුණු මගෙ ජීවන ගමනට

පහන් ටැඹක් වී නුඹ ඉන්න

ඉඩෝරයක් වී දැවෙනා දිවියට

දිය බිඳුවක සිසිලස දෙන්න

මගක් නොදැන යන මේ දිවි ගමනේ

පාර කියන තරුවක් වෙන්න

ආදරයක් හිමි නැති හිත ගාවට

ආදරයත් අරගෙන එන්න...

අකීකරු සිත

අතැගිලි බන්දා

සිටි ඒ හෝරා

සිත ඉල්ලනවා

නුඹව පතා...

මෙකත් මගේ පරන බ්ලොග් එකෙ දාපු එකක්. අද ඊයෙක ලියපුව නෙවී මේ. ගොඩ කාලෙකට කලින්. ඒක නිසා වැරදියට හිතන්න එපා. මෙ මූඩ් එකට 0.1ක් වත් ලග මූඩ් එකක නෙවී මං මේ දවස් වල ඉන්නෙ. මේ අවුරුදු 20ටම ජීවිතෙ නොතේරුන, අවුල් උන සමහර දේවල් එක දිගට හිතා ගන්න බැරිවිදියට විසදෙනවා. ඒක වෙන්නෙ හොදකටද, නරකටද කියලා හිතා ගන්න බැරුවයි මං තාම ඉන්නෙ. :) :) :) ඒක හිතා ගත්ත දවසකට පරන පෝස්ට් දාන්නෙ නැතුව එවෙලෙ ලියලා දාපු එකක්ම දාන්නංකො... එතකන් සිතුවිලි පවුරෙ අපේ අය මාත් එක්ක තරහා වෙන්න එපා හොදේ...